...............
براي آنان که مفهوم پرواز را نمي فهمند، هر چه بيشتر اوج بگيري کوچکتر مي شوي.

۱۳۸۹ شهریور ۲, سه‌شنبه

عجب کارتونی بود


دیروز بعد از یک ماه امتحانات طولانی و سخت بالاخره سال اول کارشناسی ارشدم تموم شد و از هفته ی دیگه سال دوم رو شروع میکنیم.
دیروز برای اولین بار توی هندوستان رفتم سینمای سه بعدی، کارتون despicable me خیلی باحال بود ، اینجا یکی از بهترین سینماهای دنیا رو داره ، با صندلی های خیلی راحت ، سیستم تهویه مطبوع بسیار عالی ، صدا و تصویر هم که مرگ نداره ، از همه مهمتر خیلی مرتب و منظم

پ.ن : امروز میرم بنگلور ، این یه هفته تعطیلات رو اونجا میگذرونم

۱۳۸۹ مرداد ۴, دوشنبه

Life


Life is too short to take TOO seriously

۱۳۸۹ تیر ۲۹, سه‌شنبه

سیستم امتحانی هندوستان


باز فصل امتحانا شروع شد و به مدت یک ماه امتحان دارم ، سیستم دانشگاهی هند اینحوریه که در طول یه ترم دوتا میان ترم میگیرن که دانشجو به انتخاب خودش میتونه یکی یا هر دو رو بده ، هرکدوم بهتر بشه به عنوان نمره میانترم محسوب میشه ، میانترم از 40 نمره هست و پایان ترم از 60 نمره، اولین میانترم در اواسط ترم تحصیلی و میانترم دوم دقیقا آخر ترم و بعد از اتمام کلاسا ، بلافاصله بعد از امتحانای میدترم دوم امتحانای فاینال شروع میشه که اکسترناله ، و سوالا رو اساتیدی خارج از کالج طرح میکنن و حتی تصحیح برگه ها هم دست افرادیه کاملا ناشناس ، سیستم نمره دهی هم افتضاحه ، تاپ استیودنت باشی ماکسیم 70 از 100 میشی ، اما توی مدرکت نشون میده که فرست کلاس هستی
نکته ای که اینحا مهمه اینه که باید تمام دفترچه امتحانی رو پر کنی و اگه میخوای نمره ی بالاتری بگیری باید حد اقل دو تا سه دفترچه اضافی بگیری ، به عبارتی از حداقل چهل صفحه تا 60 ، 70 صفحه بنویسی ، که این یعنی سه ساعت جلسه امتحان بدون فکر کردن ، بنویس ، بنویس ، بنویس

پ.ن : خبرا از ایران از این جکایت میکنه که وحشتناک گرمه ، اما جای همگی خالی هوا اینجا کاملا بهاری و دلنشینه

۱۳۸۹ تیر ۲۳, چهارشنبه

بنزین لیتری 1380 تومان



اینجا توی مملکت هندوها بنزین لیتری 60 روپیه هست ، یعنی اگر به تومان خودمون تبدیل کنیم به عبارتی میشه 60 * 23 = 1380

فکرشو بکن لیتری 1380 تومان بدی بنزین ، اونم با این مسافت های طولانی و ترافیک

400 تومن خیلی خوبه ها :)

۱۳۸۹ تیر ۲۲, سه‌شنبه

goodbye time


امشب اولین باره که اینقدر دلتنگی رو احساس میکنم ، دلیلش اینه که داداشم از اینجا رفت بنگلور که درسشو اونجا شروع کنه ، این مدت که اینجا بود به مراتب بیشتر از زمانی که توی ایران با هم بودیم به هم نزدیک شده بودیم ، بازم لحظه ی خداحافظی و دلتنگی های سختش ، همیشه از این لحظه متنفر بودم و ازش فرار میکردم ، به یه نحوی اون لحظه ی خداحافظی رو دور میزنم و بدون نگاه کردن به چشم فرد سریع ماچ و بوسه ها رو میکنم و از صحنه دور میشم ، یه جورایی درک کردم که چقدر سخته برای خانواده که یکی از نزدیکاشون میزاره و بار سفر میبنده ، مخصوصا پدر و مادر...