...............
براي آنان که مفهوم پرواز را نمي فهمند، هر چه بيشتر اوج بگيري کوچکتر مي شوي.

۱۳۸۹ تیر ۱۳, یکشنبه

مزه ی شیرین کارت معافیت سربازی

و اینک کارت معافیت از خدمت کاپیتان هم صادر شد
هم اکنون با تماس تلفنی از وطن این خبر مسرت آمیز به اینجانب ابلاغ شد

پ.ن : با تشکر فراوان از سردار زاده کمند که واقعا مرد بزرگواریه و همینطور سرکار خانم کشاورز (در انجمن ایرانیان خارج از کشور) که اگه پیگیری های بی چشم داشت ایشون نبود کار من درست نمی شد
پ.ن : یه تشکر ویژه از برادرای عزیزم که با رفتن به خدمت سربازی باعث معافی من شدن

۱۳۸۹ خرداد ۳۱, دوشنبه

Xperia


به لطف این Xperia دیگه اون نیم وجب مینی لپ تاپ هم از چشم افتاده و یوزلس شده


۱۳۸۹ خرداد ۳۰, یکشنبه

برگشت به هندوستان


یک هفته میشه که برگشتم به هندوستان ، توی این چند روز وقت نکردم که آپ کنم ، اینجا زمان خیلی زود میگذره ، صبح شب میشه شب صبح ، اصلا گذر زمان رو حس نمیکنی ، کلا حس آرامش دلیل خوبیه برای زندگی ، هوا هم که حسابی بارونیه و یهو میبینی شدی خیس آب ، البته به لطف یکی از دوستان، ماشین دار شدیم و دیگه از پیاده روی معاف.

۱۳۸۹ خرداد ۱۸, سه‌شنبه

آخرین روزها در ایران


بیش از یک ماه هست که ایرانم و تا چند روز دیگه برمیگردم ،این سفر پر از استرس ، فشار و تنش بود ، کلا زندگی توی ایران مثلث خشم ، اضطراب و افسردگی رو برای هر انسانی به ارمغان میاره ، گرونی هم که ماشالله بیداد میکنه ، چند روز پیش رفتم یه شلوار بگیرم که دیدم زیر هفتاد هزار تومن اصلا چیزی نیست ، اونایی که به درد بخور بودن بالای صدهزار تومن بود ، پشیمون شدم گفتم همون هند میگیرم که با یک دهم این هزینه میشه یه جنس خوب خرید ، خلاصه ماجرا ، بیشتر دوندگی من مربوط به کارای معافی سربازیم بود که بالاخره هفته ی گذشته مدارکم رو پست کردم و دیگه منتظر گرفتن کارت هستم ، سال آتی تحصیلی یکی از مهمترین و سرنوشت ساز ترین سالهای تحصیلیم هست ، خیلی باید تلاش کنم تا به اون ایده آلی که میخوام برسم ، پس تا پست بعدی از هندوستان خدانگهدار
پ.ن : همه دوستام توی هند دندون تیز کردن که پام برسه اونجا شیرینی بگیرن :)

۱۳۸۹ خرداد ۱, شنبه

یا سرباز و سربازی بازی


اینجا ایران ، توی این مدت همش توی سفر بودم اونم با اتوبوس ، از مرز ایران و پاکستان، زاهدان ؛ تهران و اصفهان و چند شهربزرگ و کوچیک دیگه ، خلاصه به اندازه ی تمام عمرم دوندگی کردم ، بماند که چقدر سختی کشیدم ، این سفرها رو برای دنبال کردن کارای معافی سربازیم انجام دادم ، تجربه ای که یاد گرفتم این بود که در نا امیدی بسی امید هست ، واقعا وقتی به نقطه ی صفر میرسیدم باز یه روزنه ای پیدا میشد که دنبال کنم ؛ تا حالا که خدا رو شکر خوب پیش رفتم ، اما هنوز کلی دوندگی دارم ، امیدوارم تا وقتی که ایران هستم به یه جایی برسونمش ، این بود که نرسیدم هم به وبلاگم سر بزنم هم به شما دوستای گل ، یه دلیل دیگش هم اینه که سرعت افتضاح اینترنت بدجوری روی مخه ، ترجیح میدم که کانکت نکنم تا حداقل اعصابم راحت باشه ! چیزی دیگه هم به پایان سفرم به ایران نمونده ، خیلی روزا زود میگذره.